دیر است، می دانم! ولی کم کم دارم به این نتیجه می رسم که سکوت و کم حرفی بهترین راه عبور از کنار کسانیست که با جزئی ترین بهانه ای به شدت مشتاق ایجاد تنش اند. حتی زمانیکه از تو مشورت می خواهند، مطمئن باش خواستار شنیدن نظرت هستند تا عریان تر مخالفتشان را علنی کنند و دقیقا مقابلت بایستند و سرسختی کنند. بیمارانی اجتماعی؛ که فقط نیازمند تاییداند، محتاج جلب توجه و هماهنگی اند و هراسان از تضادها و مخالفت ها.
فکر می کردم همدلی و مهربانی می کنم، اگر کنارشان باشم، همدردی کنم ، یا اگر خواستند گهگاه نظری بدهم، اما این روزها فقط گوشی شده ام برایشان که می شنود. تنها نگاهشان می کنم وقتی تند تند و پشت سرهم حرف می زنند. سعی می کنم منفی بافیهایشان را نشنوم و تنها سرتکان بدهم، در حالیکه دلم صدای دریای مواج روشنی ها را در سمتی دیگر می شنود.
نباید برید ازشان، کنارشان که باشی تمرین صبر و سکوت است برایت، تو را می پروراند و رشد می دهد.
نهراس!
عبور کن،
عبور!



تاريخ : ٢٩ آبان ۱۳۸٩ | ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : اول شخص مفرد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.