اینکه یک نفر که حتی روی ثانیه هایش برنامه ریزی دارد، با این همه مشغله کاری، برایت وقت بگذارد و شعر بگوید ارزشمند است. این شعر از حامد برادر بزرگم است. ازش ممنونم...

به جاده‌ی دل من تو نه راه نو بودی

«حریف عشق تو بودم چو ماه نو بودی»

نه مستیم ز دو جرعه شراب انگوری است

ز لطف و مهر و وفای تو مهربان حوری است  

اگر بریخت تو را برگ‌های پاییزی

بگویمت گل من حرف درس‌آمیزی 

«سواد نامه‌ی موی سیاه چون طی شد»

اگر چه با دل محزون و غرق خون طی شد 

«تو کز مکارم اخلاق آیتی دگری»

تو و خزائن رحمت، تو و دری و سری 

همیشه تا که فلک نور مهر و مه دارد

«فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد!»



تاريخ : ۱٧ تیر ۱۳۸٩ | ٦:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : اول شخص مفرد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.