همه چیز دست به دست هم داد انگار تا این شهر را نخواهم و بین 25 رشته – شهر بشود آخرین انتخابها.
محیط اینجا خسته ام کرده. نگاهها، حرفها، پرسشها، آزارهای کلامی، لبخندهای خیس از اشک و ...
مدتی را باید که نفس تازه کنم در دیاری جز اینجا، که نگاه مردمانش ناآشنا باشد و حرفهایشان از جنس سکوت.
دلم روشن است که زمان، ثانیه های شیرینی برایم خواهد داشت تا تلخی ساعات سنگین گذشته را یادم برود.



تاريخ : ۱٠ خرداد ۱۳۸٩ | ٦:٠٦ ‎ب.ظ | نویسنده : اول شخص مفرد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.