خدا را شکر که در برابر سوزش نگاه های پرسشگر اطرافیان واکسینه شده ای. گاه از این همه بی پروایی هایت تعجب می کنم!
اگر تا کنون تو را در سر هوای پریدن با بالهایی بود که این مردم برایت می ساختند، همان روز اول بی بال و پر و ناتوان و افسرده می شدی و چنین تصور می کردی که پریدن را نمی دانی، نه اینکه ابزار رهایی اینها نیستند که مردم می دهند.
با عطر جان نواز این سبک بالی، نفس تازه کن که اگر هوایی جز این بود، مسموم فضای پر از نیستی و عدم بودی...



تاريخ : ۱۸ اسفند ۱۳۸۸ | ٦:٠٥ ‎ب.ظ | نویسنده : اول شخص مفرد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.