عجیب است اینکه کسیکه تو فکر می کنی خوشبخت است به تو بگوید که : « به خوشبختی ات حسودی ام می شود... »
شاید برای داشتن خیلی چیزها باید خدا را شکر کنم. از اینکه در این سالها، نداشته های جسمی ام، روحم را وسعت داد و سالم تر کرد.
صبر، روشن بینی، بی تعلقی، گذشت، امیدواری و آرامش حالا شده اند جزئی از وجودم. هر چند گهگاه شاید فشارشان پایین برود، اما زنده و سرحال نگهم داشته اند!
شکر که بیمار دلی و بدذهنی را از من دور کرد.
 
مهربان!
گاه که غر می زنم و گله ای می کنم، نشنیده بگیر و مرا به کوچکی و کمی ام ببخش...



تاريخ : ۱۸ دی ۱۳۸۸ | ٦:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : اول شخص مفرد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.