همه طعم تلخ دریافت پیامک های تبلیغاتی را چشیده اید. یک نوع وارد شدن بی اجازه است به حریم خصوصی آدم ها. من که ماه قبل کلافه شدم و پیگیری کردم تا قطع شدند!
حالا هم، دست خودم نیست؛ اصلا حس خوبی ندارم به پیامکهای فلــه ای و سنـدتووآلـی قبل از عید و بعد از آن. چیزی است شبیه همان پیام های تبلیغاتی. از نظر من به بی احترامی بیشتر می ماند تا احترام!
تک تکشان را می خوانی و دنبال اسمت می گردی، اما کسی به شما تبریک نگفته! یک متن فوروارد شده است که گویا برای رفع تکلیف برایتان فرستاده شده. شاید یک متن مشابه، بارها و بارها از طرف افراد مختلف برایتان برسد... بعید می دانم این مدل تبریک شنیدن برای کسی خوشایند باشد.
امسال هم مثل پارسال، متنی را آماده کردم و پایانش، دوستانم را به نام کوچک و پسوند جان خطاب کردم با تبریک خاص. 
پارسال عکس العمل های جالبی دیدم، امسال هم همینطور. 
گرچه این روش هم خوشایند نیست و تماس تلفنی یا دیدار حضوری ترجیح دارد به آن، اما گاهی گریزی نیست.
یادش بخیر قدیم ها، هفته آخر اسفند را دنبال کارت پستال بودم تا روز آخر بدهم دست همکلاسی هایم. برای دوستان صمیمی ترم، از این دوتایی ها میگرفتم و برای بقیه ساده و کوچک. بعدن ها هم که این کارت پستال های برجسته و موزیکال مد شدند که خیلی دوستشان داشتم. حالا که فکر می کنم می بینم چقدر کار قشنگی بود این رسم کارت پستال دادن. هم دست دادن و روبوسی و لبخند داشت، هم هدیه ماندگار بود، هم با دست خط خودت برای عزیزانت می نوشتی... 
عیدی گرفتن ها هم که حال و هوای خودشان را داشتند. پنجاه تومانی و صدتومانی های نو تا نخورده چقدر حس خوبی می داد بهمان. کلی ذوق می کردیم... دیشب که مادربزرگ به تمامــمان ده هزارتومانی نو دادند، یکی از نوه ها گفت مامانی؟ مثلا من با این چه کار می توانم بکنم؟! 
همه چیز مصنوعی شده انگار. لباس پوشیدن عید، عیدی، سفره انداختن ها، دید و بازدیدها، و دلهایمان حتی!
هر سال، دعای اول سال را می خوانیم، که حول حالنا، هی می شنویم که دلتان را از کینه پاک کنید، تغییر پیدا کنید، اما باز نگاهمان همان است... سفره ها را شلوغ تر می کنیم، اما دلهایمان از هم دورتر می شود انگار. کی خبر دارد پشت لباس های شیک و ظاهر مرتب فامیلش، دوستش، خواهرش، برادرش، چه ناگفته هایی پنهان شده؟ کجا دنبال رفع غم و گرفتاری و شاد کردن دل هم بودیم؟ طول سال کجاییم که یک هو عید پیدایمان می شود و بعد غیب می شویم تا سال بعد؟
...
از کجـــا رسیدیم به کجـا!
خلاصه که پیامک فله ای نفرستید، حس خوبی ندارد!
سال 93 برای همه تان سال رشد و شکوفایی باشد الهی.



تاريخ : ۱ فروردین ۱۳٩۳ | ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ | نویسنده : اول شخص مفرد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.