یکی از پیامدهای انقلاب ما، پررنگ شدن حضور و نقش زن در جامعه و پا به پای مردها بوده قطعاً. گرچه در این باره حرف و سخن زیاد است و کمپین حقوق زنان همیشه سر و صدایشان بلند. اما فکر می کنم مجال بروز و ظهور شایستگی های زنان، مطابق با شأن و شخصیت و جایگاهشان، بیشتر شده که کمتر نه. حداقلش این است که زن، از نقش حاشیه ای و سایه ای و انفعالی درآمده. بنابراین بعد از این همه سال، دیدن بعضی مسائل، واقعا دور از ادب و توهین به زن مسلمان ایرانی است.
امروز غروب مسجد توحید، اجازه نماز خواندن به من و دوستم را ندادند و گفتند زنانه نداریم، و امشب وقتی نزدیکترین مجلس عزاداری به خوابگاه را انتخاب کردم و رفتم، متعجب شدم از اینکه زنانه نداشت. مجالس دیگری هم در اینجا هست که زنانه ندارد... یادم نمی آید در کاشان که بافتی مذهبی و سنتی دارد، چنین مورد مشابهی را دیده باشم. دقیقاً مثل این است که در کلیسا را به روی یک بانوی مسیحی ببندند! 
عجیب است که زنان تهرانی، که به اندک بهانه ای، معترض می شوند، در مقابل اینکه در خانه خدا را رویشان می بندند و یا توی روضه امام حسین راهشان نمی دهند، سکوت می کنند...

پ.ن: امشب بدجوری دلم شکست... جاماندم...


تاريخ : ۱۳ آبان ۱۳٩٢ | ۱۱:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : اول شخص مفرد | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.